รับข่าวทุกเรื่องได้ แต่อย่าแบกทุกเรื่องไว้ในใจ ในชีวิตประจำวัน เราตื่นขึ้นมาก็เจอข่าวสารมากมาย ข่าวจากโทรศัพท์ ข่าวจากโทรทัศน์ เรื่องจากคนรอบตัว ปัญหาของบ้านเมือง ความเดือดร้อนของผู้คน บางเรื่องทำให้สงสาร บางเรื่องทำให้โกรธ บางเรื่องทำให้กลัว และบางเรื่องทำให้ใจหนักตั้งแต่เช้า เรายังไม่ได้ออกจากบ้าน แต่ใจเหมือนเดินทางไปเจอ เรื่องทุกข์ของคนทั้งโลกมาแล้ว อ่านเรื่องหนึ่ง ก็คิดต่อไปอีกหลายเรื่อง เห็นภาพหนึ่ง ก็เก็บมานึกซ้ำทั้งวัน ฟังคนพูดถึงปัญหา ใจก็เริ่มกลัวว่า เรื่องแบบนั้นจะเกิดกับเราเหมือนกัน การรับรู้ข่าวสารไม่ใช่เรื่องผิด บางข่าวทำให้เราระวังตัว บางข่าวให้ความรู้ บางเรื่องทำให้เราเห็นใจผู้อื่น และบางเรื่องช่วยให้เรา ตัดสินใจในชีวิตได้ดีขึ้น แต่ถ้าเรารับทุกเรื่อง โดยไม่มีสติคอยดูใจ ข่าวสารที่ควรเป็นเพียงข้อมูล อาจกลายเป็นของหนักในใจเรา บางคนเปิดดูข่าวทั้งวัน เรื่องเดิมยังไม่ทันจบ ก็มีเรื่องใหม่เข้ามา ยิ่งอ่าน ใจก็ยิ่งไม่สงบ ยิ่งฟัง ก็ยิ่งกลัว ยิ่งดู ก็ยิ่งรู้สึกว่า โลกนี้มีแต่เรื่องไม่น่าไว้วางใจ สุดท้าย แม้สิ่งที่กลัวจะยังไม่เกิดขึ้นกับเรา แต่ใจก็ทุกข์ไปล่วงหน้าแล้ว ธรรมะสอนให้เรารู้จักประมาณ ไม่ใช่ห้ามรับรู้โลก แต่ให้รู้ว่า ใจเรารับไหวแค่ไหน เรื่องไหนควรรู้ เรื่องไหนรู้พอแล้ว เรื่องไหนยังไม่มีข้อเท็จจริงชัดเจน และเรื่องไหน ยิ่งตามต่อก็ยิ่งเพิ่มความฟุ้งซ่าน โดยไม่ได้ช่วยให้เราแก้ไขอะไรได้เลย พระพุทธเจ้าสอนให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน เพราะใจที่ตามข่าวมากเกินไป มักถูกพาไปหาอนาคตที่น่ากลัว ยังไม่เกิด ก็กลัวก่อน ยังไม่รู้ความจริง ก็ตัดสินไปก่อน ยังไม่มีผลกระทบกับชีวิตเรา ก็แบกความกังวลไว้เต็มใจ สติจึงช่วยให้เราถามตัวเองว่า ตอนนี้สิ่งที่กำลังดู มีประโยชน์กับชีวิตเราจริงไหม หรือกำลังทำให้ใจเรา จมอยู่กับความกลัวมากกว่าเดิม ถ้าเป็นข่าวที่ควรรู้ ก็รับรู้ตามความจริง ไม่เติมความคิดเกินข้อมูล ไม่รีบเชื่อทุกอย่างที่เห็น ไม่รีบส่งต่อสิ่งที่ยังไม่แน่ใจ และไม่ปล่อยให้อารมณ์ นำหน้าปัญญา เพราะคำพูดหรือข่าวที่ไม่จริง เมื่อถูกส่งต่อออกไป อาจทำให้คนอื่นทุกข์ ทั้งที่เรื่องนั้นอาจไม่ใช่ความจริงเลย ถ้าเจอข่าวที่ทำให้ใจหนัก ลองหยุดสักครู่ วางโทรศัพท์ลง หายใจเข้าช้า ๆ รู้ว่าใจเรากำลังไม่สบาย หายใจออกช้า ๆ กลับมาดูสิ่งตรงหน้า ตอนนี้เรายังปลอดภัยไหม ตอนนี้มีหน้าที่อะไรที่ควรทำ ตอนนี้มีใครใกล้ตัว ที่เราควรพูดดีหรือดูแลเขาให้มากขึ้นไหม เราไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่อง ทันทีที่มันเกิดขึ้น ไม่จำเป็นต้องอ่านทุกความคิดเห็น ไม่จำเป็นต้องเข้าไปโกรธ กับคนที่เราไม่เคยรู้จัก และไม่จำเป็นต้องแบกปัญหาทั้งโลก ไว้ในใจคนเดียว ความเมตตา ไม่ได้แปลว่าเราต้องทุกข์ตามทุกคนตลอดเวลา เราสงสารได้ ช่วยเท่าที่ช่วยได้ ส่งกำลังใจได้ ทำสิ่งดีในส่วนของเราได้ แต่เมื่อเกินกำลัง ก็ต้องรู้จักวาง เพราะใจที่หนักเกินไป อาจไม่มีแรงช่วยใครจริง ๆ แต่ใจที่มีสติ จะรู้ว่าควรช่วยตรงไหน และควรรักษากำลังไว้เมื่อไร บางเรื่องเราแก้ไม่ได้ แต่เราดูแลคำพูดของเราได้ บางปัญหาไกลเกินมือ แต่เราช่วยคนใกล้ตัวได้ บางเหตุการณ์ทำให้เราเสียใจ แต่เรายังเลือกไม่เพิ่มความเกลียดชัง เข้าไปในโลกได้ ธรรมะจึงเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ ไม่ส่งต่อข่าวร้ายโดยไม่ตรวจสอบ ไม่ใช้ถ้อยคำทำร้ายกัน ไม่ปล่อยให้ความกลัว เปลี่ยนเราเป็นคนหวาดระแวงทุกอย่าง และไม่ลืมว่า โลกยังมีความดีอยู่มากมาย แม้ข่าวดีจะไม่ได้ถูกพูดถึงบ่อยเท่าข่าวร้าย ถ้าวันนี้รับข่าวจนใจหนัก ให้พักจากหน้าจอบ้าง มองต้นไม้ มองท้องฟ้า ฟังเสียงรอบตัว กลับมาอยู่กับลมหายใจ ไม่ใช่เพื่อหนีความจริง แต่เพื่อไม่ให้ใจเราจมอยู่กับความจริงเพียงด้านเดียว โลกมีทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย มีคนทำผิด และมีคนช่วยเหลือกัน มีการสูญเสีย และมีการเริ่มต้นใหม่ มีความทุกข์ และยังมีเมตตาเกิดขึ้นทุกวัน อย่าให้ข่าวร้ายเพียงส่วนหนึ่ง ทำให้เราลืมเห็นความงดงามทั้งหมดของชีวิต รับรู้ได้ ระวังได้ เรียนรู้ได้ แต่ไม่จำเป็นต้องแบกทุกเรื่องกลับมานอนด้วย ให้ข่าวเป็นข้อมูล ให้สติเป็นผู้เลือก ให้ปัญญาเป็นผู้พิจารณา และให้ใจของเรา มีพื้นที่พักจากโลกบ้าง เพราะเราอาจช่วยโลกทั้งใบไม่ได้ในวันนี้ แต่เรายังช่วยได้ ด้วยการไม่เพิ่มความกลัว ไม่เพิ่มความเกลียดชัง ไม่เพิ่มข่าวที่ไม่จริง และเริ่มสร้างความสงบ จากใจของเราเองก่อน รับข่าวทุกเรื่องได้ แต่อย่าแบกทุกเรื่องไว้ในใจ รู้เท่าที่จำเป็น ทำเท่าที่ทำได้ แล้วกลับมาใช้ชีวิตตรงหน้า ด้วยสติและความไม่ประมาท