Ep6: สรุป ผ้าป่าสัญจร ครั้งที่ 16 ประจำปี 2569 ระหว่าง วันที่ 22-23 สิงหาคม 2569 คณะผ้าป่าสามัคคีจากวัดพุทธวิหารอัมสเตอร์ดัม นำโดยท่านเจ้าคุณพระวิเทศวัชรวิมล เจ้าอาวาส พร้อมคณะสาธุชน 30 ชีวิต 1.วันเสาร์ที่ 22 สิงหาคม 2569 ทอดถวายวัดโพธิ์ ปารีส ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดียิ่ง จากท่านเจ้าคุณพระศรีวชิรธรรมวิเทศ เจ้าอาวาส พร้อมจิตอาสาของทาง จึงอนุโมทนาขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง ได้ปัจจัย ถวายวัด จำนวน 7,055 ยูโร 2.วันอาทิตย์ที่ 23 ทอด ถวาย ณ วัดมหาพุทธาราม ปารีส โดยได้รับความเมตตาจากหลวงพ่อชัช หรือ พระครูไพโรจน์ภาวนาวิเทศ วิ. เจ้าอาวาส และประธาน สธย.เขต 1 พร้อมคณะคณะกรรมการและจิตอาสาของวัด ได้ให้การต้อนรับอย่างดียิ่ง ได้ปัจจัย ถวายวัด จำนวน 5,595 ยูโร 3.ได้เทียวชมเมืองปารีส ที่มีสถานที่ที่งดงาม หลายแห่ง แต่คณะของพวกเราเลือก 1.หอไอเฟล 2.ประตูชัย 3.ด้านหน้าพระราชวังแวร์ซาย หมายเหตุ วันเดินทางได้พักทานอาหารบุบเฟ่ ที่บรุ๊สเซล ด้วย บุญเกิดกุศลทั้งหลาย ขอถวายเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา และสังฆบูชา พร้อมอุทิศให้ครูอุปัชฌาย์อาจารย์ ท่านผู้มีพระคุณมีมารดาบิดาเป็นต้น ตลอดถึงเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลาย ขอพวกเราท่านทั้งหลายโปรดได้ร่วมอนุโมทนาบุญร่วมกันด้วยเถิด.

เป็นหัวหน้าคนให้คิดงานและทำงานอยู่เสมอ ———————————————————- อาจารย์พระครูวิเทศสุตเมธี หรือว่าที่รู้จักกันในชื่อ อาจารย์สมศักดิ์ เบลเยียม ท่านเคยถามว่า “สมคิด จะให้มาเป็นเจ้าอาวาสที่วัดธัมมปทีปนี้ แทนผม จะอยู่ไหม ? ผมจะไปอยู่ที่อื่น ไปหาสร้างวัดใหม่” ได้เรียนถวายตอบท่านไปว่า “ชีวิตผม ไม่เหมาะกับการเป็นเจ้าอาวาส ครับ เหมาะกับการร่อนเร่ วนาราม” ท่านได้พูดตอบกลับมา เชิงตลกๆว่า “ซุมบ่มีหลักแหล่ง ต้นไม้บ่พ้อแดด มันบ่แข็งแรงเติบโต” (คนที่อยู่ไม่มีหลักแหล่งแน่นอนยากที่จะเติบโต แต่ในบางครั้ง ถึงจะมีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง แต่ไม่มีผู้ใหญ่ให้การสนับสนุน ก็เติบโตยากเหมือนกัน) แล้วท่านก็ถามอีกว่า ”ถ้าวันหนึ่ง จำเป็นต้องได้เป็นจริงๆ เพราะว่า หาไผบ่ได้แล้ว บ่มีคนอยากรับเวรกรรม สู้รบกับเจ้ากรรมนายเวร ของวัดธัมมปทีป จะทำไง ?“ (พูดแกมตลก ขำๆไปด้วย) ได้เรียนถวายตอบท่านไปว่า “ถ้ามันต้องเป็นเช่นนั้นจริงๆ ก็ต้องหาวิธีในการทำงานให้ได้ครับ ให้สมกับเป็นลูกศิษย์วัดธัมมปทีป ราชอาณาจักรเบลเยียม 555 ” ท่านเล่าว่า สมัยที่ผมอยู่รับใช้พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระพุทธิวงศมุนี อดีตเจ้าอาวาสวัดจักรวรรดิราชาวาส ผมได้เรียนรู้อะไรจากท่านหลายอย่าง ทั้งด้านบริหาร การเป็นผู้นำ ปกครอง และการตัดสินใจ ท่านเล่าว่า เมื่อใดที่เราเป็นผู้นำ ต้องนำเขาให้ได้ อย่าให้คนอื่นมาจูงจมูก ผิดถูกให้รับผิดชอบเอง การตัดสินใจผิดบ้าง ถูกกบ้าง แต่ต้องพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ อยากทำอะไร ?! อยากสร้างอะไร ?! อยากพัฒนาอะไร ?! ถ้าไม่มีความรู้เรื่องนั้น ให้ปรึกษาคนที่เขามีความรู้หลายๆคน ชีวิตผม กว่าจะมีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ ผ่านอุปสรรคอะไรมาเยอะมากมายท่าน เจ้ากรรมนายเวรก็เยอะ ธรรมดาของชีวิต คนไม่ชอบเราก็มี คนหวังดีกับเราก็เยอะ คนสาบแช่งเราก็มี คนปรารถนาดีกับเราก็มากมาย อันนั้นไม่ใช่ปัญหา ปัญหาอยู่ที่เราว่า จะทำอย่างไรให้ชีวิตตัวเองถูกต้องดีงาม สิ่งนั้นมันจะปกป้องเราเอง คนอื่นทำเราไม่เป็นไร ขอเราอย่าทำให้ชีวิตตัวเองผิดพลาดก็แล้วกัน เป็นผู้นำต้องคิดงานอยู่เสมอ และทำงานอยู่เสมอ พัฒนางานอยู่เสมอ อะไรควรซ่อม อะไรควรสร้าง อะไรควรปรับปรุง ?! อะไรทำได้ตอนนี้ อะไรทำไม่ได้ตอนนี้ ซึ่งต้องรอเวลา ก็ต้องรอ ?! อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ เพื่อพัฒนาให้ดีขึ้น พิจารณาให้ถี่ถ้วน ?! อะไรทำได้ก่อน รีบลงมือทำ อะไรซ่อมได้ก่อน รีบซ่อม อะไรสร้างได้ก่อน รีบสร้าง ศึกษาข้อมูล ปรึกษาผู้มีความรู้ ทั้งด้านช่างและกฏหมาย แล้วรีบทำ อะไรทำยังไม่ได้ ก็ต้องรอเวลา อะไรควรสร้าง ก็ต้องสร้าง อะไรควรซ่อม ก็ต้องรีบซ่อม ไม่ใช่ปล่อยปะละเลย ทำให้เสียหายไปหมดมากกว่านี้ แม้ใช้งบประมาณมาก ก็ต้องหาวิธี เคยเรียนถามท่านว่า “บางครั้งพระอาจารย์พูดหรือเทศนา โดยการใช้คำแรงๆ กับญาติโยม บางทีกับพระ(รวมถึงผมด้วย 555 ) ผมก็กลัว และไม่ชอบ” ท่านตอบในเชิงเปรียบเทียบอุปมาอุปมัย ว่า “ต้นไม้บางต้นแมงมันเยอะ มันกัดกร่อน บางทีก็ต้องใช้ยาแรง แมงมันถึงจะหนี ต้นไม้มันถึงจะโต เติบโตอย่างมีคุณภาพ” ตอบท่านเชิงตลกๆว่า “แมงมันหนีไม่ทันครับ มันตาย ต้นไม้ก็ตาย 55) ท่านบอกว่า เป็นหัวหน้าคน บางเรื่อง บางครั้ง ก็ต้องตัดสินใจ แม้จะลำบากใจ “ #บางเรื่องก็ว่ากันไปตามผิด ตามถูก #บางครั้งมันไม่ใช่เรื่องว่า #ใครถูก #ใครผิด #ใครดี #ใครไม่ดี #แต่มันเป็นเรื่องของการปกครอง ถ้าจะพูดแต่เรื่องใครถูก ใครผิด ใครดี ใครไม่ดี เราอยู่เป็นหัวหน้า อยู่กับคนหมู่มาก บางครั้ง มันจะวุ่นวายกันไปหมด ใครสบายใจที่จะอยู่กับเราเขาก็อยู่ ถ้าใครไม่สบายใจเขาก็ไป เป็นเรื่องธรรมดา งานใดที่ทำได้ ก็ทำ ทำให้คนอื่นเขาเห็น เห็นว่าเราทำงาน ใครจะด่า ใครจะชื่นชม ก็ตามเขา ๑๐ คนด่า ๒๐ คนชม ก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้งานที่เราดูแลอยู่มันดำเนินไปได้ ให้งานมันสำเร็จตามหน้าที่ที่ควรจะเป็น ไม่ใช่แค่อวดคนอื่นว่าเราทำงาน อะไรที่มันเกินความสามารถของเรา ก็ต้องหาคนที่เขามีความรู้มาเป็นที่ปรึกษาและช่วยทำ ถ้างานนั้นมันสำคัญที่จะต้องทำจริงๆ เจตนาเบื้องลึกเราก็ไม่ได้อยากว่าใคร มีแต่สงสารเขา อยากให้ชีวิตเขาดีกว่าที่เป็น แต่วิธีการที่จะช่วยเหลือคนอื่นของแต่ละคนมันก็มีวิธีที่แตกต่างกันออกไป ———————————————————- เป็นหัวหน้าคนให้คิดงานและทำงานอยู่เสมอ

วิถีเด็กวัดทำทุกหน้าที่ พรมยังต้องรีด ....