คนเข้าวัด ใช่ว่าจะเป็น “คนดี” เสมอไป เพราะต่อให้เข้าวัดทุกวัน สวดมนต์ทุกคืน ทำบุญมากมาย หรือพูดเรื่องธรรมะได้เก่งแค่ไหน ถ้าในใจยังเต็มไปด้วย ความอิจฉา ความโลภ ความโกรธ ความเกลียด และความคิดที่จะเอาเปรียบคนอื่น การเข้าวัด ก็ไม่ได้ทำให้ใครเป็นคนดีขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เพราะ “สถานที่” ไม่ได้เป็นเครื่องยืนยันว่า “จิตใจ” ของคนเป็นอย่างไร วัดมีพระ มีคนทำบุญ มีคนปฏิบัติธรรม และใช่ครับ... “เปรต” ก็ยังอยู่ในวัดได้เหมือนกัน เพราะเปรตในความหมายหนึ่ง อาจไม่ได้หมายถึงใครที่ไหนไกล แต่อาจเป็นคนที่ ไม่เคยรู้จักคำว่า “พอ” มีเท่าไรก็อยากได้อีก ได้แล้วก็ยังอยากได้มากกว่าเดิม เห็นคนอื่นมี ก็อยากแย่ง เห็นคนอื่นได้ดี ก็ทนไม่ได้ บางคนเข้าวัด แต่ยังเอาความโกรธเข้าไปด้วย สวดมนต์ แต่ยังนินทาคนอื่น ทำบุญ แต่ยังเอาเปรียบคน พูดธรรมะ แต่ยังใช้คำพูดทำร้ายคนอื่น กราบพระได้ แต่ไม่เคยกราบความจริงในใจตัวเอง สิ่งเหล่านี้ไม่ได้แปลว่า การเข้าวัดหรือการทำบุญไม่มีความหมาย แต่การทำบุญที่แท้จริง ควรทำให้เรา “เปลี่ยนแปลงตัวเอง” ไม่ใช่แค่เปลี่ยนสถานที่ที่เราไป เข้าวัดแล้ว ควรใจเย็นขึ้น ฟังธรรมแล้ว ควรรู้จักให้อภัยมากขึ้น ทำบุญแล้ว ควรลดความเห็นแก่ตัวลง ปฏิบัติธรรมแล้ว ควรรู้จักมองเห็นความผิดของตัวเอง ก่อนจะเอาแต่จับผิดคนอื่น เพราะสุดท้ายแล้ว... พระไม่ได้อยู่กับเราตลอดเวลา วัดไม่ได้ตามเราออกมานอกประตู และบทสวดไม่ได้ติดตัวเราไปทุกที่ แต่ “จิตใจของเรา” ต่างหากที่ต้องอยู่กับเรา ตลอดทั้งชีวิต ดังนั้นอย่าวัดความดีของคน จากจำนวนครั้งที่เขาเข้าวัด อย่าวัดความบริสุทธิ์ของใจ จากจำนวนเงินที่เขาทำบุญ และอย่าวัดคนจากภาพที่เขาสร้าง ต่อหน้าสาธารณะ ให้ดูว่า... เขาปฏิบัติต่อคนที่ไม่มีประโยชน์กับเขาอย่างไร เขาทำอย่างไรเมื่อไม่มีใครเห็น และเขายังเลือกทำความดีอยู่หรือเปล่า ในวันที่ไม่มีใครปรบมือให้ เพราะคนดีจริง ไม่จำเป็นต้องอยู่ในวัดตลอดเวลา แค่เดินออกจากวัดมาแล้ว ยังมีเมตตากับคนอื่น ไม่เอาเปรียบใคร ไม่คิดร้ายใคร และรู้จักละอายต่อบาป แค่นั้นก็ถือว่า ธรรมะได้เดินออกมาจากวัด พร้อมกับเขาแล้วครับ “เข้าวัด” เป็นเรื่องของสถานที่ แต่ “เป็นคนดี” เป็นเรื่องของจิตใจ และสองสิ่งนี้ ไม่ใช่เรื่องเดียวกันเสมอไป เครดิตบทความ #วิถีครูสังคม